Σχολείο

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η λέξη σχολείο σχετίζεται παραδόξως με την σχόλη, η οποία σχετίζεται με την λέξη σχολείο. Αν μη τι άλλο, ως λαός, λατρεύουμε τη μάθηση. Σύμφωνα με τους Γλωσσολόγους, αν και αρχικά η λέξη σήμαινε αυτό που φαντάζεσθε (το ανελέητο ξύσιμο) στη συνέχεια, π.χ. στον εργατικότατο Πλάτωνα, έφτασε να σημαίνει και "αξιοποιώ τον ελεύθερο χρόνο (= φιλοσοφική συζήτηση = κιριλέ ξύσιμο)".

Αφήνοντας κατά μέρος τη βαριά επιστήμη, Σχολείο ήταν (και είναι) το κτήριο (μην πιάσουμε τώρα το ότι λείπουν και οι τοίχοι, αυτό είναι λαϊκισμός), εντός του οποίου μεταδίδεται (με ρυθμούς ανεμοβλογιάς) η στοιχειώδης εκπαίδευσις. Στοιχειώδης δε Εκπαίδευσις, είναι ό,τι ξεχωρίζει τους Γκρεκ από τους Homo Sapiens.

[επεξεργασία] Από τι αποτελείται

Έχουμε και λέμε: Δημοτικό (6 έτη), Γυμνάσιο (3 έτη), και -αν το παραζορίσωμε- Λύκειο (άλλα 3 χρόνια κάθειρξη... μάθηση... whatever). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Σχολείο, ο ανήλικος θα διδαχθεί πληθώρα γνώσεων δια της υπνοπαιδείας: Οι διδάσκοντες θα κοιμούνται, και αυτός επίσης. Οι Διδάσκοντες παρουσιάζουν τα εξής συμπτώματα:

  1. Μόνιμη υπνηλία
  2. Δεν θυμούνται ακριβώς το αντικείμενό τους
  3. Και να το θυμηθούν, θα το πουν λάθος
  4. (αν είναι γυναίκες) Φορούν ταγιέρ
  5. Όταν είναι να βάλουν διαγώνισμα, όλοι λένε με συγκατάβαση: "Βγάλτε ένα φύλλο χαρτί, και κλείστε τα βιβλία"
  6. (αν είναι άνδρες) Μόλις γυρίσουν απ' την τουαλέτα, έχουν μια στάμπα ψηλά στο παντελόνι τους. Ή ο προστάτης θα φταίει, ή η παροιμιώδης Χαρά της Διδασκαλίας.

[επεξεργασία] Τι προσφέρει το σχολείο

Πάρκινγκ / μπεϊμπισίτινγκ για τη δοξασμένη ελληνική νεολαία.

Εδώ, θα δώσουμε το λόγο στον εξαίρετο ρεπόρτερ Πραξιφάνη τον Λέσβιο, ο οποίος από τον 1ο κιόλα(ς) αιώνα, κατόπιν εξαντλητικών ερευνών και πολυετών αναλύσεων είχε δηλώσει το παροιμιώδες: "Τίποτα, μανάρι μου."

Διαφωνούμε βεβαίως με την απόλυτη προσέγγιση του προαναφερθέντος, αλλά τελικά συμφωνούμε.

[επεξεργασία] Μικρές, ανθρώπινες αλήθειες

Το σχολείο -κακά τα ψέματα- παρέχει κάποιες (οιεσδήποτε) βασικές γνώσεις. Ανάγνωση, πρόσθεση, πατριδογνωσία, λέξεις για την καρτέλα, ένα σωρό πράγματα που επιτρέπουν στον μέσο ανήλικο να είναι κατά το δυνατόν ημιμαθής. Αυτά στο Δημοτικό, διότι στο Γυμνάσιο πιθανόν και να ξεχάσει τα προηγηθέντα (αλλά να μάθει το σθένος του ασβεστίου - +2, αν δεν απατώμαι). Στο δε Λύκειο, θα ξεχάσει το σύνολο των βασικών γνώσεων, για να αποθηκεύσει στον σκληρό την ύλη των Πανελληνίων. Μετά, θα την ξεχάσει και αυτήν, αλλά τουλάχιστον θα είναι Φοιτητής (Σχολή Βοηθών Χειριστή Αυτόματης Τέντας στην Αλεξανδρούπολη). Τώρα, αν όλα αυτά χρειάζονται για να ζήσεις, και πόσο μάλλον για να είσαι ευτυχισμένος είναι μια πονεμένη ιστορία. Φιλική συμβουλή: Αν κάνεις παιδιά, πήγαινε στη Σουηδία, ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ. (βλέπε και συνέπειες παρακάτω)

[επεξεργασία] Επίλογος

Οι πατεράδες μας τα γνωρίζουν όλα αυτά. Γι' αυτό και τελικά επιμένουν ότι το μεγαλύτερο Σχολείο είναι ο Στρατός, και όχι το Σχολείο. "Τι θα γίνουν τα κορίτσια" ρωτάτε; Ε, λοιπόν, τόσο οι πατεράδες μας, όσο και οι πατεράδες αλλωνών δεν έχουν να πουν τίποτα. Αυτές, ας τα βγάλουν πέρα μόνες τους, προφανώς. Και βοήθειά τους.

[επεξεργασία] 3η Λυκείου

[επεξεργασία] Ορισμός

  • Αποτρόπαιο βασανιστήριο που επιβάλλεται στους 17χρονους Έλληνες πολίτες. Οποιαδήποτε απόπειρα διαφυγής τιμωρείται άμεσα με κοινωνική απαξίωση και περιθωριοποίηση καθώς και ισόβια καταναγκαστική εργασία με μισθό κάτω από το κατώτατο όριο φτώχειας ή ανεργία (καταδίκη της οικογένειας σε εισφορές στο παιδί).
  • Αρμόδια για την επιβολή του βασανιστηρίου αυτού είναι όργανα κρατικά, τα επονομαζόμενα σχολεία αλλά ενίοτε και μπουρδέλα (ακόμη και από τα άτομα που τα στελεχώνουν), καθώς και ιδιωτικά, γνωστά ως φροντιστήρια.

[επεξεργασία] Περιγραφή

Αυτοί οι δυο παράγοντες εφαρμόζουν το γνωστό κόλπο του καλού και του κακού μπάτσου: πρώτα το σχολείο φροντίζει να κάνει τη ζωή ενός μαθητή αβάσταχτη, μίζερη και χωρίς ενδιαφέρον και ορίζοντες με τη χρήση διάφορων εργαλείων πόνου, από τα οποία το πιο οδυνηρό είναι το λεγόμενο «εξεταστικό σύστημα». Όταν η διαδικασία φτάνει στην κορύφωσή της, στην 3η λυκείου δηλαδή, εμφανίζεται το φροντιστήριο σαν από μηχανής θεός. Καταδικάζει τον κακό μπάτσο (σχολείο) κρίνοντάς τον ανεπαρκή και άσχετο και αναλαμβάνει να δώσει λύση στα προβλήματα του υποψηφίου ο οποίος έχει πλέον φτάσει στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Με την χρήση ήρεμης και διπλωματικής ανάκρισης, δίνοντας στον κατάδικο την ψευδαίσθηση της επιλογής, πρώτα τον ξεζουμίζει από την όποια περιουσία έχει και μετά μαεστρικά χρησιμοποιώντας την τακτική «ανεβάζω κι άλλο τις βάσεις» δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την ήδη απάνθρωπη ζωή του. Στην συνέχεια ο υποψήφιος είτε πεθαίνει, είτε αποτυγχάνει, είτε καταφέρνει να περάσει σε κάποια σχολή της επιλογής του (ή μη).

  • Στην πρώτη περίπτωση τα γραφεία τελετών ή κοράκια ή πεθαμενατζήδες, έμμεσοι συνεργάτες, αναλαμβάνουν το περαιτέρω ξεζούμισμα της οικογένειας του θύματος.
  • Στην δεύτερη περίπτωση είτε ο μαθητής αποφασίζει να ξαναδώσει κυλώντας στον ίδιο βούρκο ξανά και ξανά είτε περιθωριοποιείται οπότε πηγαίνει στα κάτεργα ή αναλαμβάνουν άλλοι κρατικοί (μπάτσοι, στρατιωτικοί, κτλ) και ιδιωτικοί (τραμπούκοι, κτλ) φορείς να τον συνετίσουν ή γίνεται ένας από αυτούς και βολεύεται μια ζωή καθησυχάζοντας την συνείδησή του με την αισχρή δικαιολογία «την δουλειά μου κάνω».
  • Στην τρίτη περίπτωση, αν δηλαδή ο υποψήφιος καταφέρει να περάσει, στηρίζεται και η άμυνα του συστήματος, γιατί μετά αφού σπαταλήσει διάστημα όσο περίπου χρειάζεται η μήτρα μετά από εγκυμοσύνη για να συνέλθει (περίπου 9 μήνες) σε μέρη αναψυχής όπως μπιλιαρδάδικα και καφετερίες και αντί να συνεχίσει με τις σπουδές του, αποχαυνώνεται από την πόση αλκοόλ και την συνουσία (ξίδια και γαμήσι) και περνάει τα επόμενα [4,+∞) χρόνια με παρόμοια ποιότητα ζωής, έτσι ώστε όταν πλέον πάρει το πτυχίο του να είναι ένας επιστήμονας που έχει τόση σχέση με το αντικείμενό του όση ο Μπακούνιν με την θρησκεία, και φυσικά ανάλογο μορφωτικό επίπεδο. Τέτοια άτομα φυσικά αποκλείεται να αλλάξουν το εκπαιδευτικό, γι' αυτό και είπα ότι αυτή είναι μια μορφή άμυνας του ίδιου του συστήματος.

[επεξεργασία] Αντιμετώπιση της κοινωνίας

Παρόλα αυτά όλη αυτή η κόλαση στο 99% των περιπτώσεων μετά την ηλικία των 30 ετών ξεχνιέται (απωθείται στο υποσυνείδητο κατά τον Φρόιντ) και η κοινωνία, που αποτελείται φυσικά από τέτοια άτομα, αντιμετωπίζει όλον αυτόν τον απάνθρωπο βιασμό της προσωπικότητας του εφήβου καθώς και αυτήν την κρίση της ζωής του από μια 3ωρη εξέταση με την νοοτροπία του «δε βαριέσαι όλοι τα περάσαμε αυτά» καθώς και «ένας χρόνος είναι θα περάσει». Αν όμως κάποιος σκεφτεί ότι αποτελεί βασική κατάκτηση του 20ου αιώνα το 8ωρο της εργασίας καθώς και το ελεύθερο σαββατοκύριακο, ενώ παράλληλα ένας μαθητής ξεκινώντας από τον παιδικό σταθμό με επίπεδο ελευθερίας ίσο με ενός αναρχικού περνάει διαδοχικά κατά την μαθητική του καριέρα από τα στάδια του κομμουνιστή, σοσιαλιστή, προλετάριου, απελεύθερου, δουλοπάροικου για να φτάσει στην οριστική δουλεία της τρίτης λυκείου όπου χρειάζεται ενασχόληση κατά μέσο όρο 16 ώρες την μέρα, 18 σε μέρες αιχμής, δηλαδή διαγωνισμάτων, και φυσικά δεν έχει ουσιαστική αργία τα σαββατοκύριακα.

[επεξεργασία] Συνέπειες στην υγεία

Οι συνέπειες της τάξης αυτής στην υγεία είναι τρομακτικές. Το 99% των μαθητών αυξάνουν τις ανθυγιεινές συνήθειες που ενδεχομένως έχουν (ποτό, τσιγάρο, φαστ φουντ, διάβασμα) ενώ το 1% που απομένει αυτοκτονούν. Είναι ακόμα επίσημα αποδεδειγμένη η σχέση της 3ης λυκείου με διάφορες ψυχασθένειες όπως μανιοκατάθλιψη ή σχιζοφρένεια ή ακόμα και μίσος προς το σύστημα. Ορισμένοι δε μαθητές εμφανίζουν ψυχοσωματικά σύνδρομα όπως τικ σε διάφορα σημεία του σώματος και πυρομανία που απευθύνεται κυρίως στα σχολικά κτήρια και βιβλία. Κανένας υπουργός παιδείας δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να δώσει λύση στην μάστιγα αυτή που θεωρείται η μεγαλύτερη μετά την ελονοσία, την πανούκλα και τον μπολσεβικισμό...

[επεξεργασία] Ρήσεις

“Το να αγωνίζεσαι για το αύριο του παιδιού σου είναι ανθρώπινο. Το να επιλέξει το ίδιο για την ευτυχία του επίσης”

- η Γιούνισεφ για κάτι άλλο, κάπως αλλιώς

“Η επιτυχία είναι ανθρώπινη. Η αποτυχία, επίσης. Η απομόνωση όχι!”

- η Γιούνισεφ για κάτι άλλο, κάπως αλλιώς

“Το δικό μου το παιδί έκανε, έρανε, διάβαζε, πέρασε”

- Εσύ, ναι εσύ για το παιδί σου (όργανο της ματαιοδοξίας σου)

“Διάβασες;”

- Γονείς, μόλις σε δουν στο σπίτι

“Ακόμα να διαβάσεις;”

- Γονείς, 1 δευτερόλεπττο μετά