Συζήτηση:Θεσσαλονίκη

Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Εχεχεχε... Μ'άρεσε... --theKay 11:57, 19 Σεπτεμβρίου 2006 (UTC)

[επεξεργασία] Cooool

Πολύ καλό : Ρ Το εγκρίνω και εγώ ο Θέσσας. --Lolis 11:32, 10 Ιουνίου 2007 (UTC)

Οκ,Εσύ ρε φίλε ΚΟΑΚΟΛΑ κ ΛΕΜΟΝΙΤΑ με τί πίνεις? Με αυτό που τρώς κ στα σουβλατζίδικα? Τράβα κέντρο να δείς το πακισταν σου ρε ατομε..Πανε κυψέλη στο γκετο σου..Εκτος κ αν ζεις σε κάνα χωριο προαστιακό..Κ είδες στην τηλεόραση την Θεσσαλονίκη κ σου'ρθε να γράψεις..Ζωο

[επεξεργασία] Διασκεδαστικό...

Φίλοι Θεσσαλονικείς, μην εξάπτεστε!

Όπως δηλώνει και ο υπότιτλος στην αρχική σελίδα της Φρικηπαίδειας, πρόκειται για "ελεύθερη παρωδία"... Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς) του άρθρου δεν έχει (έχουν) σαν στόχο να προσβάλουν οποιονδήποτε, αλλά απλά και μόνο να διασκεδάσουν κάποια κοινωνικά φαινόμενα (δε νομίζω να διαφωνεί κανείς με όσα αναφέρονται στο πρόβλημα του πάρκινγκ στην συμπρωτεύουσα)...

Αν θέλαμε να συζητήσουμε σοβαρά, θα έπρεπε να διορθώσουμε ορισμένα πράγματα, όπως π.χ.

1. Μπουγάτσα: η λέξη "μπουγάτσα" περιγράφει το φύλλο της πίτας και όχι ολόκληρο το έδεσμα. Λέμε "μπουγάτσα", όπως λέμε "σφολιάτα". Η "μπουγάτσα" παραμένει "μπουγάτσα", ακόμη κι όταν δεν έχει γέμιση. Λανθασμένα λοιπόν περιγράφεται στο άρθρο η "μπουγάτσα" ως "ένα μικρό κομμάτι τυριού τυλιγμένου σε σφολιάτα"... Η "σφολιάτα" είναι άλλο πράγμα και επίσης μπορεί να περιέχει διαφορετικά είδη γέμισης. Ως τελευταίο παράδειγμα, επιτρέψτε μου να αναφέρω τα διάφορα προϊόντα με γέμιση τυριού, τα οποία μπορεί να ονομάζονται "τυρόπιτα", "κουρού", "μπουγάτσα με τυρί", "χωριάτικη τυρόπιτα", κλπ. Η γέμιση παραμένει ίδια, αλλά η ονομασία διαφέρει, ανάλογα με το είδος του φύλλου ζύμης που χρησιμοποιείται. Κατανοητόν;...

2. Σουβλάκι/καλαμάκι: Δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι οι καλλιεργημένοι φίλοι Αθηναίοι θα χρειαζόταν διευκρινήσεις σχετικά με την ελληνική γλώσσα!... Είναι κάτι πάρα πολύ απλό, που το μάθαμε όλοι μας στα δημοτικά σχολεία!... Οι λέξεις σουβλάκι και καλαμάκι είναι υποκοριστικά των λέξεων σούβλα και καλάμι, αντίστοιχα! Δεν μπορώ να καταλάβω πού μπορεί να υπάρχει αντιληπτική δυσκολία στην κατανόηση, ωστόσο, θα κάνω τον κόπο να το αναλύσω:

α. σουβλάκι: Ως υποκοριστικό της λέξης σούβλα, προφανώς χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια "μικρή σούβλα". Κάτι που μοιάζει με τη σούβλα, είτε ως προς την εμφάνιση, είτε ως προς τον τρόπο χρήσης. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιαίτερα ευφυής για να διακρίνει τις ομοιότητες μιας σούβλας (και ως προς την εμφάνιση και ως προς την χρήση) με τα ξυλάκια που χρησιμοποιούνται για να σουβλίσουμε (και όχι να "καλαμώσουμε") τα μικρά κομματάκια κρέατος, όπως χρησιμοποιούμε τη σούβλα, για να σουβλίσουμε μεγαλύτερα κομμάτια κρέατος ή και ολόκληρα ζώα! Άρα, η σωστή ονομασία του εδέσματος που οι Θεσσαλονικείς ονομάζουν σουβλάκι και οι Αθηναίοι καλαμάκι, είναι σουβλάκι. Άλλωστε, λέμε και κοντοσούβλι και όχι κοντοκάλαμο (εκτός κι αν στην Αθήνα το λένε πράγματι "κοντοκάλαμο" και δεν το γνωρίζω)...

β. καλαμάκι: Όπως και στην προηγούμενη παράγραφο, η λέξη καλαμάκι, ως υποκοριστικό της λέξης καλάμι, περιγράφει ένα "μικρό καλάμι". Κάτι, δηλαδή, που μοιάζει με το καλάμι, είτε ως προς την εμφάνιση, είτε ως προς τον τρόπο χρήσης. Είναι πιθανόν οι φίλοι Αθηναίοι, καθώς μεγαλώνουν στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας, να μην έχουν δει ποτέ στη ζωή τους "καλάμι" (με εξαίρεση αυτών του ψαρέματος και του "καβαλήματος"), οπότε και τους δικαιολογώ εν μέρει, γι' αυτή την μικρή παρεξήγηση της λέξης... Ωστόσο, μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα τους αποκαλύψει ότι σαν "καλάμι" περιγράφεται ο κορμός συγκεκριμένης κατηγορίας φυτών, ο οποίος, όταν αποξηρανθεί και αφαιρεθεί η "ψύχα", μένει κενός στο εσωτερικό του. Μπορείτε, λοιπόν, να παρατηρήσετε την ομοιότητα του καλαμιού με το πλαστικό αντικείμενο που είναι κενό στο εσωτερικό του; Άρα, δικαιολογημένα οι Θεσσαλονικείς ονομάζουν αυτό το αντικείμενο "καλαμάκι"... Άλλωστε, ακόμη και σήμερα, κάποιοι ιθαγενείς (που μπορεί να είναι και Θεσσαλονικείς ή Αθηναίοι), χρησιμοποιούν ένα ανάλογο αντικείμενο για να εκτοξεύουν βέλη, φυσώντας μέσα σ' αυτό. Και αυτό το αντικείμενο ονομάζεται "φυσοκάλαμο" και όχι "φυσόσουβλο" ή αλλιώς...

3. Πίτα-γύρος: Να τα πάρουμε ένα-ένα; Να προσδιορίσουμε αρχικά τι είναι η πίτα και στη συνέχεια τι είναι ο γύρος.

α. Πίτα: Θα έχετε ακούσει, φαντάζομαι, τους όρους "αραβική πίτα", "κυπριακή πίτα", κλπ. Η πίτα, λοιπόν, είναι ένα αρτοσκεύασμα (τρόφιμο φτιαγμένο από ζύμη), το οποίο αντικαθιστά το ψωμί ως συνοδευτικό φαγητών. Συνήθως (αλλά όχι πάντα) η πίτα έχει στρογγυλό σχήμα και πολλές φορές χρησιμοποιείται διπλωμένη στα δύο και περιέχει μέσα τα φαγητά που συνοδεύει. Έτσι, μέσα στην πίτα μπορούμε να βάλουμε μπιφτέκι, λουκάνικο, σουβλάκι (σύμφωνα με τον πιο πάνω ορισμό: κομμάτια κρέατος περασμένα σε μια μικρή σούβλα), σεφταλιά ή ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή σας. Το θέμα είναι ότι οι φίλοι Αθηναίοι ονομάζουν όλο αυτό το σκεύασμα (την πίτα μαζί με το περιεχόμενό της) "σουβλάκι"!!! Αν δηλαδή πάρουμε μια πίτα, την διπλώσουμε στα δύο και βάλουμε μέσα ένα μπιφτέκι, αυτό για τους Αθηναίους είναι "σουβλάκι"!!! Τώρα, πού ακριβώς έγκειται η ομοιότητα του προαναφερθέντος παρασκευάσματος με την σούβλα, ώστε να ονομάζεται "μικρή σούβλα" (σουβλάκι), αυτό είναι κάτι που ξεπερνάει τα όρια της περιορισμένης φαντασίας μου!... Ταυτόχρονα, μου δημιουργούνται κι ένα σωρό απορίες, αν πρόκειται να φάω στην Αθήνα, όπως για παράδειγμα: αν αντί για πίτα, θέλω το μπιφτέκι μου μέσα σε ψωμάκι, πώς θα το ζητήσω; Ένα σουβλάκι με μπιφτέκι σε ψωμάκι; Ή αν θέλω να φάω λουκάνικα στο πιάτο και αντί για ψωμί θέλω να τα συνοδεύσω με πίτα, τι ζητώ; Ένα σουβλάκι ανοιχτό με λουκάνικα στο πιάτο;... Και πώς είμαι σίγουρος ότι αν ζητήσω ένα καλαμάκι για το αναψυκτικό μου δεν θα μου φέρουν μέσα στο ποτήρι κομματάκια κρέατος περασμένα σε μια μικρή σούβλα;... Ή μήπως θα πρέπει να ζητήσω το συγκεκριμένο αντικείμενο (καλαμάκι) με κάποια άλλη ονομασία, όπως π.χ. "προυφάν";...

β. Γύρος: Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε επαγγελματία ψητοπώλη, στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη ή σε όποιο άλλο μέρος της Ελλάδας, πόσο γύρο πουλάει καθημερινά, θα σας απαντήσει ορίζοντας την ποσότητα σε "βέργες". Δηλαδή, θα σας πει "μία βέργα" ή "δύο βέργες" ή τρεις, πέντε, κλπ. Το κρέας λοιπόν που ψήνεται περασμένο σε κάθετη βέργα (η οποία διαφέρει από την σούβλα ως προς το ότι καμία από τις δύο άκρες της βέργας δεν καταλήγει σε ακίδα) ονομάζεται γύρος επειδή ψήνεται γυρίζοντας γύρω-γύρω! Παρατηρείτε την λεκτική ομοιότητα (ετυμολογία); Γύρω-γύρω = γύρος... Είναι όπως ακριβώς όταν οι φίλοι Αθηναίοι πηγαίνουν σε γνωστό λούνα-παρκ της πρωτεύουσας (που οι Θεσσαλονικείς χωρικοί δεν έχουν!) και θέλουν να ανέβουν στο καρουσέλ, λένε (φαντάζομαι) "να κάνουμε έναν γύρο"... Εκτός κι αν λένε "πάμε στο καρουσέλ να κάνουμε ένα καλαμάκι" ή "πάμε στο καρουσέλ να κάνουμε ένα σουβλάκι"... Δεν μπορώ να γνωρίζω, επειδή ούτε στα δικά μου μέρη (δεν είμαι Θεσσαλονικιός) έχουμε τόσο προηγμένα λούνα-παρκ, σαν αυτά της πρωτεύουσας... Αυτό το κρέας, λοιπόν, που ψήνεται στην βέργα, που γυρίζει γύρω-γύρω, ονομάζεται γύρος και αν θέλουμε να το φάμε τυλιγμένο με πίτα, λογικό είναι να το ζητάμε σαν "γύρο σε πίτα", αν θέλουμε να το φάμε με ψωμί, το ζητάμε "γύρο σε ψωμάκι", ή αν θέλουμε να το φάμε στο πιάτο, ζητάμε "μια μερίδα γύρο"...

3. Λεμονάδα-λεμονίτα: Είναι παράξενο! Ακόμη και οι φίλοι Αθηναίοι, όταν θέλουν να ονομάσουν ένα αναψυκτικό, χρησιμοποιούν ως πρώτο συνθετικό της ονομασίας του αναψυκτικού το φρούτο από το οποίο προέρχεται (μόνο αρωματικά!) το αναψυκτικό, προσθέτοντας την κατάληξη -άδα... Π.χ. αναψυκτικό από πορτοκάλι = πορτοκάλι+άδα = πορτοκαλάδα (και όχι πορτοκαλίτα), αναψυκτικό από βύσσινο = βύσσινο+άδα = βυσσινάδα (και όχι βυσσινίτα)... Εξαίρεση αποτελεί η αθηναϊκή "λεμονίτα" και παραμένει αναπάντητο το ερώτημα, γιατί το συγκεκριμένο αναψυκτικό διαφοροποιείται από τον κανόνα!... Ίσως (φαντάζομαι), λόγω της στυφής γεύσης του λεμονιού, δεν τους βγαίνει λεκτικά το -άδα και είναι ευκολότερο το -ίτα... Δεν μπορώ να γνωρίζω... Επιπλέον, οι φίλτατοι Αθηναίοι ορίζουν ως "λεμονάδα" κάποιο άλλο αναψυκτικό, το οποίο στα συστατικά του δεν περιέχει καν λεμόνι (!!!), αλλά lime (το οποίο όμως μοιάζει -μόνο οπτικά και όχι αρωματικά ή γευστικά- με λεμόνι)... Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι, επειδή και σε άλλες χώρες (Αυστραλία, Νότια Αφρική, Καναδάς) το συγκεκριμένο αναψυκτικό συχνά αναφέρεται ως lemonade κι επειδή οι φίλοι Αθηναίοι χαρακτηρίζονται από έναν άκρατο μιμητισμό των ξένων (μην ξεχνάμε πως στην Αθήνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα και ο λεγόμενος "πληθυντικός ευγενείας", ένας γραμματικός τύπος που δεν υπάρχει στην ελληνική γλώσσα και είναι δανεισμένος από γλώσσες όπως η γαλλική, η ισπανική ή η γερμανική, σε μια προσπάθεια κάποιων οικογενειών της Αθήνας να παρουσιάζονται ως "αριστοκρατικές"), να υιοθέτησαν τον όρο "λεμονάδα"...

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ, αλλά είναι ήδη πολύ αργά (τι κάθεται και γράφει ένας άνθρωπος όταν έχει αϋπνίες!)...

Θα κλείσω λέγοντας ότι η Θεσσαλονίκη γεννά ιδέες και η Αθήνα (λόγω της οικονομικής δυνατότητας) τις αναπτύσσει. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Θεσσαλονίκη εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα: το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η ελεύθερη τηλεόραση, τα διάφορα φεστιβάλ (τραγουδιού, κινηματογράφου), οι εμπορικές εκθέσεις, οι μεγαλύτερες και πιο πετυχημένες αλυσίδες καταστημάτων (Γερμανός, Goody's), η τηλεμετρία στις επίγειες αστικές συγκοινωνίες, κ.ο.κ.

Η Αθήνα βελτίωσε οποιαδήποτε ιδέα γέννησε η Θεσσαλονίκη, αλλά αυτό είναι λογικό, όχι μόνο της οικονομικής δυνατότητας, αλλά και λόγω του ότι βλέποντας τα λάθη των προηγούμενων αποφεύγεται η επανάληψή τους (π.χ. στην Θεσσαλονίκη δεν έπεσε κανένα περίπτερο -ακόμη!- κατά την κατασκευή του μετρό και είναι λογικό ότι το μετρό της Θεσσαλονίκης -όταν καταφέρουν να το ολοκληρώσουν- θα είναι πολύ καλύτερο από αυτό της Αθήνας)...

Φίλοι Θεσσαλονικείς και φίλοι Αθηναίοι, επαναλαμβάνω: μην εξάπτεστε! Οι διαφορές μας μπορούν να μας χαρίσουν πολλές ώρες διασκέδασης και γέλιου, όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί!...

Sixten66 02:10, 25 Σεπτεμβρίου 2008 (UTC)