Πηξ Κλαψ

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Οι Πηξ Κλαψ ή Πρυξ Κλαψ ή Πυξ Βλάξ, όπως ακούγεται το όνομά τους αν παίξεις τον δίσκο ανάποδα, είναι ένα ελληνικό μουσικό τσιγκρότιμα, που κατατάσσεται στο είδος του εντεχνοσκυλάδικου, ενώ η μουσική τους δανείζεται στοιχεία και από τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια. Χαρακτηρίζεται από το λυρισμό των στίχων, τις αργόσυρτες, κουρασμένες, μελαγχολικές (υπνωτι(στι)κές θα έλεγε κανείς) μελωδίες, την αισθησιακή, κουρασμένη, μελαγχολική (να μη τα ξαναλέμε) φωνή της πρώτης φωνής.

Οι Πηξ Κλαψ δημιουργήθηκαν όταν ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ήταν 9 χρονών και δεν ήξερε αν του αρέσει περισσότερο ο συμμαθητής του ο Δημητράκης ή ο Βασιλάκης, (δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 1988) σ' ένα υπόγειο στα παλιά Εξάρχεια, από μια παρέα φίλων που μπεκρόπιναν παρέα με μια άλλη παρέα από φοιτήτριες της Φιλοσοφικής (έχοντας πριν παρακολουθήσει τη Θυσία του Ταρκόφσκι στο director's cut των πεντέμισι ωρών) περισσότερο σαν αστείο, σαν αφορμή να βρίσκονται που και που και να κλαίνε όλοι μαζί τη μοίρα τους, κάτι σαν τα emo των 80's.

Το πράγμα σιγά-σιγά προχώρησε και, σε λίγο, οι Πηξ Κλαψ έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις σε μνημόσυνα, χοροεσπερίδες Ενώσεων Αποστράτων Αξιωματικών, γηροκομεία και φοιτητικά πάρτι σε γκαρσονιέρες. Τα πρώτα τους τραγούδια ήταν βγαλμένα απ' τη ζωή, και συγκεκριμένα απ' την ιστορία της Μπούμπι που είναι μόνη της η κακομοίρα εδώ και πέντε χρόνια και πες του κολλητού σου να κάνει τίποτα, της Τούλας που την παράτησε ο Μπάμπης και γυρνάει σαν την άδικη κατάρα από καφετέρια σε καφετέρια, της κυρά - Μαρίκας που ο γιος της έφυγε για τα καράβια μούτσος, της Ονανί που έγραφε ποιήματα κοιτώντας το φεγγάρι, τον Πρίγκιπα περίμενε για να'ρθει να την πάρει. Γύρω σε αυτή την εποχή άρχισαν να βγαίνουν και οι πρώτοι δίσκοι, καθώς είχαν ακριβύνει πλέον τα χαρτομάντηλα και οι Πηξ Κλαψ αντιμετώπιζαν πρόβλημα επιβίωσης.

[επεξεργασία] Δι(σ)κογραφία

Τα άλμπουμ τους έγιναν διπλά, τριπλά και τετραπλά πλατινένια, και άφησαν εποχή στην ελληνική δισκογραφία με στιγμές όπως:

  • Τι άλλο να πεις πιο μπλαμπλά
  • Ο Βαμβακούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες
  • Τα χορτάρια στα γρασίδια περιμένουν τα φρικιά
  • Μοναξιά μου φόλα.
  • Κλαίνε Για Μένα (Όχι αυτό με τον Δάντη)
  • Υπάρχουν σκυλόψαρα εδώ;


Ενώ σιγοτραγουδήθηκαν απ' όλους τους φίλους τους τα ρεφρενάκια:

  • Με ψέλνεις.
  • Γιατί έπαψες Αράπη να μυρίζεις.
  • Όλο μ' αφήνεις να σε φτύνω.
  • Κουτούλα με λοιπόν στο ξαναλέω.
  • Για τις παλιές αγάπες να μη σκας. (κανονικός τίτλος Η Μοναξιά είναι από Άλφα μπλόκ)
  • Δεν θα μαυρίσω πια για σένα

Ενώ εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες και το "Σενιόρ" του Μπομπ Ντίλαν.

Δυστυχώς δεν γλίτωσαν από συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα ενώ μαζί τους συνεργάστηκε και ο Stink (ή Sting) γιατί δεν είχε απολύτως τίποτα καλύτερο να κάνει εκείνο τον καιρό.

Από ένα σημείο και μετά η κούραση άρχισε να γίνεται φανερή, και οι Κλαψ στους δίσκους τους ανακύκλωνουν τα ίδια και τα ίδια τραγούδια, και κάποια στιγμή αποφασίζουν να διαλυθούν εις τα εξ ων συνετέθησαν. Αξέχαστα θα μείνουν τα λίβε τους σε όλα τα κορίτσια 15 - 25 ετών, λίβε που χαρακτηρίζονταν από τέτοιο πάθος και συναίσθημα που πήγαινε το δάκρυ κορόμηλο. Αξέχαστα είναι τα λίβε τους επίσης και στον αντρικό πληθυσμό που κάποτε συνόδεψε αναγκαστικά την καλή του στη συναυλία των Πηξ-Κλαψ, περνώντας ώρες απίστευτης βαρεμάρας για χάρη της αγάπης.

[επεξεργασία] Επανασύνδεση

Το καλοκαίρι του 2011, μετά από 7 χρόνια φαγούρας (ξέρουμε που) και ανεργίας, και αφού είδαν και απόειδαν ότι δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά σε κάποιο μπουγατσατζίδικο ή βενζινάδικο αποφάσισαν να φέρουν εις πέρας το υπέρτατο σχέδιο καφρίλας "Εκμετάλλευση Νεκρού ΜΕΛους του Συγκροτήματος" (βλέπε "Μάνος Ξυδούς") και να κάνουν ίσα-ίσα κανά δυό τρία τέσσερα πέντε έξι δεκαεφτά λίβε, μπας και βγάλουν κανά €. Όπως και τα προηγούμενα, αξέχαστα είναι και αυτά τα λίβε τους στον αντρικό πληθυσμό που συνόδεψε αναγκαστικά την καλή του στην τελευταία --ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν-- συναυλία των Πηξ-Κλαψ, περνώντας ώρες απίστευτης βαρεμάρας για χάρη της αγάπης.


[επεξεργασία] Και κάτι ακόμα

Πιστό αντίγραφο των Πηξ Κλάψ είναι εκείνοι οι τύποι που έβαλαν όλη τους την τέχνη (!) και μετά από προσπάθειες χρόνων κατάφεραν και έβγαλαν ένα ολόκληρο (καλέ αλήθεια λέω, ολόκληρο) τραγούδι με τίτλο "Καλοκαιρινά rendezvous πάνω στο στόμα σώμα σου" το 2001. Φήμες θέλουν το ίδιο τσιγκρότημα να προσπαθεί να γράψει και δεύτερο τραγούδι -επειδή δεν μας έφτανε μόνο εκείνο- παρόλο που έχουν περάσει 10 χρόνια από το πρώτο αλλά είναι μόνο φήμες. Γιατί, πόση παραγωγικότητα & δημιουργικότητα να έχει πια ένας εγκέφαλος;

Πιστοί συνεχιστές των Κλαψ είναι οι Ψόναρ, που κι αυτοί χαρακτηρίζονται από τον αργόσυρτο, κουρασμένο, μελαγχολικό ήχο στις κιθάρες και στα υπόλοιπα όργανα, με την διαφορά ότι αυτοί δεν είχαν 70.000 ακροατές ούτε σε όλα τα λίβε τους μαζί.