Πηξ Κλαψ
Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία
Οι Πηξ Κλαψ ή Πρυξ Κλαψ ή Πυξ Βλάξ, όπως ακούγεται το όνομά τους αν παίξεις τον δίσκο ανάποδα, είναι ένα ελληνικό μουσικό τσιγκρότιμα, που κατατάσσεται στο είδος του εντεχνοσκυλάδικου, ενώ η μουσική τους δανείζεται στοιχεία και από τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια. Χαρακτηρίζεται από το λυρισμό των στίχων, τις αργόσυρτες, κουρασμένες, μελαγχολικές (υπνωτι(στι)κές θα έλεγε κανείς) μελωδίες, την αισθησιακή, κουρασμένη, μελαγχολική (να μη τα ξαναλέμε) φωνή της πρώτης φωνής.
Οι Πηξ Κλαψ δημιουργήθηκαν το Σεπτέμβρη του 1988 σ' ένα υπόγειο στα παλιά Εξάρχεια, από μια παρέα φίλων που μπεκρόπιναν παρέα με μια άλλη παρέα από φοιτήτριες της Φιλοσοφικής (έχοντας πριν παρακολουθήσει τη Θυσία του Ταρκόφσκι στο director's cut των πεντέμισι ωρών) περισσότερο σαν αστείο, σαν αφορμή να βρίσκονται που και που και να κλαίνε όλοι μαζί τη μοίρα τους. Το πράγμα σιγά-σιγά προχώρησε και, σε λίγο, οι Πηξ Κλαψ έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις σε μνημόσυνα, χοροεσπερίδες Ενώσεων Αποστράτων Αξιωματικών, γηροκομεία και φοιτητικά πάρτι σε γκαρσονιέρες. Τα πρώτα τους τραγούδια ήταν βγαλμένα απ' τη ζωή, και συγκεκριμένα απ' την ιστορία της Μπούμπι που είναι μόνη της η κακομοίρα εδώ και πέντε χρόνια και πες του κολλητού σου να κάνει τίποτα, της Τούλας που την παράτησε ο Μπάμπης και γυρνάει σαν την άδικη κατάρα από καφετέρια σε καφετέρια, της κυρά-Μαρίκας που ο γιος της έφυγε για τα καράβια μούτσος, της Ονανί που έγραφε ποιήματα κοιτώντας το φεγγάρι, τον Πρίγκιπα περίμενε για να'ρθει να την πάρει.
Γύρω σε αυτή την εποχή άρχισαν να βγαίνουν και οι πρώτοι δίσκοι, καθώς είχαν ακριβύνει πλέον τα χαρτομάντηλα και οι Κλαψ αντιμετώπιζαν πρόβλημα επιβίωσης. Τα άλμπουμ τους έγιναν διπλά, τριπλά και τετραπλά πλατινένια, και άφησαν εποχή στην ελληνική δισκογραφία με στιγμές όπως:
- Τι άλλο να πεις πιο μπλαμπλα
- Ο Βαμβακούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες
- Τα χορτάρια στα γρασίδια περιμένουν τα φρικιά
- Μοναξιά μου φόλα
- Υπάρχουν σκυλόψαρα εδώ;
Ενώ σιγοτραγουδήθηκαν απ' όλους τους φίλους τους τα ρεφρενάκια:
- Με ψέλνεις
- Γιατί έπαψες Αράπη να μυρίζεις
- Όλο μ' αφήνεις να σε φτύνω
- Κουτούλα με λοιπόν στο ξαναλέω
- Για τις παλιές αγάπες να μη σκας (κανονικός τίτλος Η Μοναξιά είναι από Άλφα μπλόκ)
ενώ εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες και το "Σενιόρ" του Μπομπ Ντίλαν.
Από ένα σημείο και μετά η κούραση άρχισε να γίνεται φανερή, και οι Κλαψ στους δίσκους τους ανακύκλωνουν τα ίδια και τα ίδια τραγούδια, και κάποια στιγμή αποφασίζουν να διαλυθούν εις τα εξ ων συνετέθησαν. Αξέχαστα θα μείνουν τα λίβε τους σε όλα τα κορίτσια 15-25 ετών, λίβε που χαρακτηρίζονταν από τέτοιο πάθος και συναίσθημα που πήγαινε το δάκρυ κορόμηλο. Αξέχαστα είναι τα λίβε τους επίσης και στον αντρικό πληθυσμό που κάποτε συνόδεψε αναγκαστικά την καλή του στη συναυλία των Πηξ-Κλαψ, περνώντας ώρες απίστευτης βαρεμάρας για χάρη της αγάπης.
Πιστοί συνεχιστές των Κλαψ είναι οι Ψόναρ, που κι αυτοί χαρακτηρίζονται από τον αργόσυρτο, κουρασμένο, μελαγχολικό ήχο στις κιθάρες και στα υπόλοιπα όργανα.
