Ντούτσε

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Benito.gif

Γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Μπενίτο...

Ντούτσε (ιταλ. Duce, αγγλ. Douche, Douchebag) ήταν ο γνωστός Ιταλός σκηνοθέτης αισθησιακών ταινιών. Έμεινε γνωστός για το μεγάλο ανδρικό του μόριο (όχι άτομο) το οποίο του χάρισε τον τίτλο του "Αρχιμάγιστρου της φάμπρικας σεισμοπαθών σεναριογράφων-μοντέλων" που έμεινε γνωστή με τα λατινικά αρχικά στην ιταλική γλώσσα "Fascismo". Η Φάμπρικα ήταν κάτι αντίστοιχο του Hollywood, αλλά διέθετε παλαιά όπλα αντί για τα λέιζερ σπαθιά των Τζεντάϊ, ενώ από την εποχή της επικράτησής της, οι άλλοι παραγωγοί σίγησαν, πιθανόν επειδή δεν ήθελαν να φάνε στριφογυριστή κλοτσιά από τον Chuck Norris που τότε ήταν οπαδός των ταινιών της. Ο Ντούτσε, έμεινε ακόμα γνωστός για τις μεγάλες επιτυχίες που είχε στους κινηματογράφους της Ιταλίας, αλλά και τις αποτυχίες του στην αγορά θεάματος του εξωτερικού.


[επεξεργασία] Η Ζωή και το Έργο του Ντούτσε

[επεξεργασία] Παιδικά χρόνια

Ο Ντούτσε γεννήθηκε σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά, αλλά οι γονείς του, που νόμιζαν ότι είχε πάθει το πέος του μετάλλαξη τον έστειλαν στη Γη με τη βοήθεια του Chuck Norris. Έτσι έπεσε κάπου σε ένα ψαροχώρι της Ιταλίας όπου μετά από χρόνια στα καΐκια, κατάλαβε ότι έπρεπε να ασχοληθεί με την τέχνη. Πρώτο του έργο ήταν το "Το μέγεθος μετράει", μια αισθηματική κομεντί, η οποία δεν προβλήθηκε εβραίος (όπα λάθος) γιατί ο Βίκτωρ Εμμανουήλ, ένας νταβατζής του ιταλικού βορρά, είπε ότι στην ταινία του έθιγε το κύρος των πουτάνων του. Πληγωμένος, ο Ντούτσε, που τότε κυκλοφορούσε με την επωνυμία Μπενίτο Μουσσολίνι αποφάσισε να ανοίξει πλώρη για το όνειρο, έστω και αν η πλώρη ήταν του Τιτανικού.


[επεξεργασία] Άνοδος στο Top 10 των Ιταλών σκηνοθετών

Έτσι, ο Ντούτσε συνέχισε τον δύσκολο δρόμο προς τη δόξα, ο οποίος οδηγούσε όπως όλοι, στη Ρώμη. Μετά από χρόνια δουλειάς και αφού είχε ένα πλήθος από οπαδούς των έργων του, τα οποία αν και δεν τα καταλάβαινε κανείς, τα υποστήριζαν λες και κατέβαζαν διαλυμμένα Viagra όποτε έπιναν νερό, βάδισε μέσα στη Ρώμη και πήγε με το ύφος χιλίων δραχμών... εεε, καρδιναλίων, στον Πάπα... εεε, στον Βίκτωρα του Μανολιού τον Πρώτο(μάστορα). Του είπε "Άκου, γέρο, είμαι ατάλαντος, αλλά αν γουστάρω με τη δόξα που έχω θα σε στείλω να καθαρίζεις Καλλιώπες. Εκτός και αν μου δώσεις όλες τις πουτάνες σου για να κάνω όσα έργα θέλω. Και ο μαλάκας επειδή φοβήθηκε μην γίνουν και οι πουτάνες του οπαδέζες του Ντούτσε του είπε "θα σου δώσω και αυτές και κάτι σινεμάδες που αγόρασα σε όλη την Ιταλία".

Το λοιπόν, αφού είχε όλα τα σινεμά της Ιταλίας, έλεγε ο Ντούτσε "Θέλω να γεμίσουν τα σινεμά τσόντες" και έτρεχαν καυλωμένοι όλοι οι Ιταλοί. Έλεγε "Θέλω τραγωδίες με κρυφά νοήματα κάτω από το χαλάκι" και έτρεχαν τα δάκρυα των Ιταλών από συγκίνηση. Έλεγε "Θέλω να μου πάρεις μια πίπα" και μέσα σε 2 ms έβλεπες την αυλή του γεμάτη από πορνοστάρ. Τα είχε όλα... ή έστω νόμιζε... Μέχρι που είδε ένα ανόητο βίντεο κλιπ στα γερμανικά που είχε και ένα χαριτωμένο στραβό σταυρό (ναι καλά διαβάσατε). Οπότε γύρισε στον μπούμαν και του είπε "Καλά όποιος έφτιαξε το κλιπάκι πρέπει να είναι και γαμώ τα σκηνοθετάκια. Πες του να συνεργαστούμε!". Πήγε λοιπον ο μπούμαν και μίλησε στον σκηνοθέτη που τον φώναζαν Φύρερ ("από τη φυρα βγαίνει?" ρώτησε ο πρώτος μπούμαν... και ξανάστειλαν δεύτερο), τον διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχουν εβραίοι στις ταινίες και έτσι συνεργάστηκαν. Μέχρι το '36, οι ταινίες που έβγαζαν ήταν ακατάληπτες για τον υπόλοιπο κόσμο και είχαν όμως πλήθη υποστηρικτών στη Γερμανία και την Ιταλία.


[επεξεργασία] Επέκταση του FASCISMO και της Ιταλικής αγοράς θεάματος

Το '36 λοιπόν, ο μέγας Ντούτσε αποφάσισε να πείσει τους Αιθίοπες να δεχτούν τις ταινίες του και να ταχθούν στο πλήθος των οπαδών του. Όμως αυτοί αρνήθηκαν γιατί δεν έβλεπαν τα μούτρα τους στις ταινίες και φώναζαν "ούτε καν κομπάρσοι και θες και να βλέπουμε τις ιταλικές σκατόφατσές σας? Άντε γειά!". Αυτός λοιπόν τα πήρε και έστειλε πλήθη από το Τορίνο (το είχαν δαγκώσει από το κρύο) και τους είπε να πάνε στην Αιθιοπία να βρούνε καλές πορνοστάρ, φτηνούς κομπάρσους και να προωθήσουν τις ταινίες γιατί θα φαλιρίσουμε. Έτρεξαν αυτοί, έκαναν τα πάντα για να προωθήσουν τις ταινίες. Ανατίναζαν κινηματογράφους με τανκς, έριχναν σε άλλες προβολές αμπούλες βρώμας και στο τέλος τα κατάφεραν. Η Αιθιοπία γέμισε με τις βαρετές ταινίες της FASCISMO.

Αμέσως μετά σκηνοθέτες με παρόμοιο στιλ με τον Ντούτσε εμφανίστηκαν σε Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία (φτηνά εργατικά χέρια) και στο τέλος και στην Σλοβακία. Ο Ντούτσε ήταν τρισευτυχισμένος, αν και είχε ξενερώσει λιγάκι γιατί οι ταινίες στην Τσεχία ήταν μόνο γερμανικές.


[επεξεργασία] Το Πέος του '40

Το '40 λοιπόν, ο Μουσολίνι αποφάσισε να επεκτείνει την αγορά του και στην Ελλάδα. Είχε ήδη κάνει την Αλβανία μια αγορά θεάματος ιταλικών ταινιών με τη βοήθεια του Chuck Norris και την είχε δει Tarrantino. Οπότε μπήκαν οι οπαδοί του στην Ήπειρο με τσόντες και δονητές φωνάζοντας ότι η FASCISMO τα σπάει, όμως οι Έλληνες είχαν ήδη ντόπια παραγωγή με σκηνοθέτη τον Ιωάννη Μεταξά, που αρνήθηκε εκ μέρους των Ελλήνων να παραδώσει την βιομηχανία θεάματος της Ελλάδας στον Ντούτσε. Έτσι στην Ήπειρο (έτσι μου έμαθε να τη λέω ο μπαμπάς. Όταν τον ρώτησα "ποια ήπειρος?" μου έριξε χαστούκι και έκλαιγα μέχρι τα 16 μου) οι Ιταλοί οπαδοί έβλεπαν τις τσόντες τους και οι Έλληνες σινεφίλ τους έβαζαν τους δονητές τους, μέχρις ότου κατάφεραν οι Έλληνες σινεφίλ να πλημμυρίσουν την Αλβανία με βαρετοσοφιστικέ ταινίες που βάζει η ΕΤ1 μετά τις 12 το βράδυ. Επειδή ο Ντούτσε δεν περίμενε να είναι οι Έλληνες τόσο δήθεν και ρηχοί τους επέπληξε ("Bad doog!!") και φώναξε τον συνεργάτη του που ήταν πιο πειστικός...


[επεξεργασία] Πληροφορίες για τον Ντούτσε και τα Έργα του

[επεξεργασία] Πληροφορίες για την ονομασία του

Ο Ντούτσε είχε το καλλιτεχνικό όνομα Μπενίτο Μουσολίνι. Στην πραγματικότητα αυτή ήταν μια ελληνική επιρροή που διέπεται από σεξουαλικό φετιχισμό με ανδρικά στοιχεία. Το μικρό όνομα "Μπενίτο" είναι μια σαφής αναφορά στο μόριο του Ντούτσε, το οποίο όντας στραβό, ίσιωνε μόνο όταν λάμβανε εντολή να μπει στον κόλπο (όχι του Μεξικού κρετίνε!!). Αυτό είχε αποτέλεσμα ο ίδιος να λάβει το μικρό όνομα "Μπενίτο" ώστε όποτε το ακούει να καβλώνει και να στηρίζει με πάθος τα έργα του. Το Μουσολίνι είναι το φετιχιστικό κομμάτι το οποίο αναφέρεται στο κόλλημα του Ντούτσε να χρησιμοποιεί το μούσι του για να ικανοποιείται δένοντάς το γύρω από το μόριό του. Επειδή ένας βοηθός του τον είδε όταν ντυνόταν να λύνει το μούσι του, του πρότεινε αυτό το επώνυμο. Σήμερα αυτές οι δύο λέξεις παραπέμπουν σε στενόμυαλους μαλάκες που λένε ότι την έχουν μεγάλη αλλά τα βράδια κλαίνε επειδή δεν ξεπερνά τα 10cm και σπαταλάνε χρόνο και χρήμα σε μεθόδους επιμήκυνσης πέους.

[επεξεργασία] Έργα του Ντούτσε

  • A night with Benito Mussolini and Victor Emmanuel I (γκέι πορνό, παραγωγής του 1928)
  • Make war, Hate love (πορνό Mature Rating με σημεία νεκροφιλίας και άλλων βίτσιων)
  • Arrivederci Reggio (τοπική τσόντα με πρωταγωνίστριες από τη Ν.Ιταλία)
  • FAS-EX-CISMO (brutal πορνό με ποικιλία διαστροφών όπως επιβλητικά συνθήματα την επίμαχη στιγμή)
  • Addis A Beba (Πορνό Ιταλο-Αιθιοπικής παραγωγής, με ιδιαιτερότητες σεναρίου (δεν υπήρχε σενάριο) και αισθησιακά τοπία (τις "κοιλάδες" των μαύρων καλλονών))
  • Sweet Home Tripoli (Τραγωδία Ιταλικής παραγωγής με σκηνές σκληρού πορνό και πλάνα από τις ερήμους της Λιβύης)
  • Treacherous Albania (Κοινωνικό δράμα με σκηνές από Τίρανα, εμπόρους κλεμμένων αμαξιών και νταβατζήδες των UCK)
  • Ten Miles to Ioannina (Σύντομο κοινωνικό δράμα γυρισμένο σε λεωφορείο κοντά στη Πάργα με πρωταγωνιστές τον οδηγό, μια Ιταλίδα κομμώτρια, έναν Αλβανό μετανάστη και έναν Έλληνα teddy boy)