Μπουζούκι

Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μπουζούκι, το (ουσ), ντουρκιστί buzuk : Παραδοσιακό ελληνικό έγχορδο όργανο, που αποτελεί απαραίτητο συνθετικό οποιουδήποτε μουσουργήματος θέλει να ονομάζεται γνήσια Ελληνικό. Ανήκει στην κατηγορία των "μακρύλαιμων λαούτων", ο,τι κι αν σημαίνει αυτο. Έχει τρία ζευγάρια χορδές και παίζεται με πένα, κάνοντας "τρίν-τρίν-τρίν".

Όπως και ότιδηποτε άλλο γνησίως ελληνικό, έτσι και το μπουζούκι οι Έλληνες μάλλον το κλέψανε απο τους Τούρκους, οι οποίοι επίσης ισχυρίζονται οτι είναι γνησίως Τουρκικό, άν και στην πραγματικότητα το κλέψανε μάλλον απο τους Άραβες, οι οποίοι έχουν κάθε δικαίωμα να το θεωρούν γνησίως Αραβικό, μια και κανένας απολύτως δεν θυμάται πλέον πως λέγοταν αυτοί απο τους οποίους το κλέψανε.

Το μπουζούκι γνώρισε την αρχή της επιτυχίας του στην Ελλάδα γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1920 με τη Μικρασιατική καταστροφή, όταν ο κάθε μικρασιάτης πρόσφυγας έφερε μαζί του στην Ελλάδα το μπουζούκι του και το ναργιλέ του. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Μανώλης Χιώτης πρόσθεσε στο μπουζούκι και τέταρτο ζευγάρι χορδές, επιτρέποντας στο μπουζούκι να κάνει και "τροιν-τροιν-τροιν" εκτός απο "τριν-τριν-τριν", πράγμα που έδωσε νεα ώθηση στην εξέλιξη της ελληνικής λαϊκής μουσικής. Γοητευμένος ο Χιώτης από την ανέλπιστη επιτυχία του, δοκίμασε να επαναλάβει το εγχείρημα προσθέτοντας τέταρτο τσιμπούκι στο ναργιλέ. Άγνωστο γιατί, η δεύτερη του αυτή προσπάθεια δεν στέφθηκε απο ανάλογη επιτυχία.

Το μπουζούκι παραδοσιακά συνοδεύεται απο τον μπαγλαμά, παρόμοιο έγχορδο αλλα λιγάκι μικρότερο. Όταν όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί μπουζουκιού και μπαγλαμά εξαντλήθηκαν, οι δεξιοτέχνες του μπουζουκιού άρχισαν να το συνδυάζουν με κιθάρες, λαούτα, τουμπερλέκια, ντραμς, σαξόφωνα, χαβάγιες, τον Γιώργο Νταλάρα, κοντραμπάσα, τενόρους, καλώς συγκερασμένα κλειδοκύμβαλα, συνθεσάιζερ, εκκλησιαστικά όργανα, και Cubase VST.

Η επιτυχία του μπουζουκιού στην ελληνική λαική μουσική οφείλεται εν πολλοίς στους Δεξιοτέχνες του μπουζουκιού. Δεξιοτέχνης του μπουζουκιού ονομάζεται ο μουσικός που μπορεί να παίξει στο μπουζούκι του ενα συνήθως τυχαίο σόλο μέσης έκτασης εκατόν ογδόντα εφτά μέτρων, χωρίς να πιάσει δυο φορές την ίδια τρίλια. Τα εκατόν ογδόντα εφτά μέτρα είναι η υπολογισμένη διάρκεια που μπορεί να χορέψει κάποια μεθυσμένη πάνω σε ενα τραπέζι, πρίν πέσει πάνω στους υπόλοιπους που την κοιτάνε καθισμένοι στις καρέκλες τους. Κατά περίεργο τρόπο, η ως άνω περιγραφόμενη δραστηριότητα αποτελεί σήμερα τον κυριότερο τρόπο διασκέδασης των ελληνίκιων.