Μαγνητικό μπιφτέκι

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Diamond-caution.png
Το συγκεκριμένο άρθρο δεν εμπεριέχει ικανοποιητικό αριθμό αναφορών στα Βριλ.
Όπως γνωρίζετε, οι Βριλ είναι παντού. Τροποποιήστε αυτό το άρθρο ώστε να αντανακλά την αλήθεια της πανταχού παρούσας παρουσίας των Βριλ.
P-019-0046-4799.JPG

Το πρόβλημα...

Το μαγνητικό μπιφτέκι αποτελεί ένα από τα σημαντικά, αν και άγνωστα, κεφάλαια στην ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος.

Από τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές, ένα ήταν το σοβαρό θέμα που είχε προβληματίσει τόσο Σοβιετικούς όσο και Αμερικάνους: σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, τα διάφορα φαγητά που έπαιρναν μαζί τους οι αστροναύτες (σε ειδικά διαστημικά τάπερ) πετούσαν κι έφευγαν, με αποτέλεσμα οι πιονιέροι του διαστήματος όχι μόνο να αναγκάζονται να κυνηγούν το φαγητό τους για ώρες, αλλά και πολλές φορές να μένουν και νηστικοί από πάνω στο τέλος.

Σαν αρχική λύση δοκιμάστηκαν τροφές σε μορφή αλοιφής (μπριζόλα σε σωληνάριο, τσιπούρα σε σωληνάριο), για να κατεβάσουν όμως έστω και μια μπουκιά απ' αυτές οι αστροναύτες έκαναν κάτι γκριμάτσες που έμειναν αξέχαστες στην ιστορία της κατάκτησης των άστρων.

[επεξεργασία] Η ανακάλυψη

13 flatten into patties b.jpg

...και η λύση του: δυο μαγνητικά μπιφτέκια στην οροφή των Bell Laboratories, περ. Δεκέμβριος 1962

Έτσι, τον Οκτώβριο του 1963 και μετά από σκληρή έρευνα δυο χρόνων, τα Bell Laboratories των ΗΠΑ έφεραν την επανάσταση στον τομέα της διατροφής στο διάστημα, παρουσιάζοντας το μαγνητικό μπιφτέκι. Το μαγνητικό μπιφτέκι μπορούσε να κολλήσει στα τοιχώματα και τα ταβάνια του διαστημόπλοιου, μένοντας έτσι σταθερό και επιτρέποντας στον αστροναύτη να το κόψει και να το φάει με μεγάλη ευκολία. Η μαγνήτιση του μπιφτεκιού επιτυγχανόταν με την προσθήκη ρινισμάτων μαγνητισμένου σιδήρου μέσα στο κρέας πριν το ψήσιμο. Σύμφωνα με τον Θαλή τον Μιλήσιο λόγω των ελκτικών του ιδιοτήτων το μαγνητικό μπιφτέκι αποτελείται από έμψυχο υλικό.

[επεξεργασία] Περιβάλλον Ελέγχου και Δοκιμών

Το μαγνητικό μπιφτέκι δοκιμάστηκε για μια και μοναδική φορά στο διάστημα, στις 23 Αυγούστου 1964, από τους αστροναύτες του Γκέμινι-8. Η δοκιμή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, όμως δυστυχώς λίγη ώρα αργότερα οι αστροναύτες ανέφεραν βλάβη στο σύστημα πλοήγησης του διαστημόπλοιου και επέστρεψαν εσπευσμένα στη Γη. Αν και είχε ξεκινήσει η εξέλιξη και άλλων μαγνητικών τροφίμων, όπως οι μαγνητικές φακές και η μαγνητική σούπα, το πρόγραμμα τελικά σταμάτησε λίγο καιρό αργότερα, λόγω της περικοπής κονδυλίων για χάρη του προγράμματος Απόλλο. Δυο από τα μαγνητικά μπιφτέκια που είχαν τότε κατασκευαστεί βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο Σμισθόνιαν των ΗΠΑ.

Στον αντίποδα τώρα οι Σοβιετικοί, μαθαίνοντας τα σχέδια των Αμερικανών, κινητοποίησαν τους κορυφαίους επιστήμονες τους προκειμένου να κατασκευάσουν το δικό τους μαγνητικό μπιφτέκι. Για να μην κατηγορηθούν για αντιγραφή προτίμησαν να ακολουθήσουν δική τους τεχνική, χρησιμοποιώντας τον επιταχυντή του πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας. Υπήρχε η ελπίδα πως η επιτάχυνση των μπιφτεκιών μέσα στο μαγνητικό πεδίο των πανίσχυρων μαγνητών του επιταχυντή θα άφηνε κάποιο παραμένοντα μαγνητισμό. Δυστυχώς, παρά την επιτάχυνση των μπιφτεκιών σε ταχύτητες μεγαλύτερες του 0,3 c και ενέργειες 15 TeV, το πείραμα δεν απέδωσε αποτελέσματα (θέτοντας έτσι τέλος στις προσπάθειες και των Σοβιετικών). Παρόλα αυτά όμως, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα μπιφτέκια βγήκαν όχι μόνο καλοψημένα αλλά και νοστιμότατα από τον επιταχυντή, κι έτσι το πανεπιστήμιο Λομονόσοφ έγινε το πιο τρέντυ και πετυχημένο μπιφτεκάδικο της Μόσχας.

[επεξεργασία] Δείτε επίσης

Κουρδιστό πορτοκάλι