Ανεμογεννήτρια

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Bwikilogo.gif
Για τους σοβαροφανείς υπάρχει σχετικό άρθρο στη Βικιπαίδεια για Ανεμογεννήτρια.

Οι ανεμογεννήτριες είναι μεγάλες μηχανικές συσκευές που αξιοποιούν τη δύναμη της ηλεκτρικής ενέργειας για την παραγωγή μικρών ποσοτήτων ανέμου. Παρά το γεγονός ότι οι ανεμογεννήτριες είχαν αρχικά σχεδιαστεί ως μία συσκευή παραγωγής ρεύματος, σύντομα έγινε προφανές ότι θα ήταν πολύ πιο χρήσιμες αν λειτουργούσαν ανάποδα και συνδέονταν με το υφιστάμενο ηλεκτρικό δίκτυο. Οι ανεμογεννήτριες είναι στη πρώτη γραμμή άμυνας κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη και προβλέπεται ότι ο πλανήτης θα έχει σύντομα τόσες πολλές ανεμογεννήτριες, που το συνδυασμένο αποτέλεσμα της παραγόμενης αιολικής ενέργειας θα ωθήσει τη Γη πιο μακριά από τον ήλιο, μειώνοντας έτσι την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Οι περισσότεροι από μας είναι εξοικειωμένοι με θέματα γύρω από την υπερθέρμανση του πλανήτη, η οποία απειλεί να κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά στις κλιματολογικές συνθήκες του πλανήτη Γη, αν συνεχίσουμε την απελευθέρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Οι ανεμογεννήτριες αποτελούν μια απόπειρα αντιμετώπισης αυτού του προβλήματος και την ίδια στιγμή, μία από τις πιο προσοδοφόρες λύσεις που έχουν μέχρι στιγμής βρεθεί.

[επεξεργασία] Αρχή λειτουργίας

FYROM Coat of Arms.jpg

Ανεμογεννήτρια PC.

Πώς λειτουργούν; Αυτό φαίνεται καλύτερα κατ' αναλογία. Τα τσιπ του υπολογιστή παράγουν θερμότητα, σε μεγάλες δόσεις και αν ο επεξεργαστής του υπολογιστή σας δεν είχε ανεμιστήρα, ο ζεστός αέρας θα φράκαρε στο εσωτερικό του έως ότου όλα τα επιμέρους μέρη να τηγανιστούν. Ο ανεμιστήρας μετατοπίζει το ζεστό αέρα, διατηρώντας τον επεξεργαστή δροσερό. Σύγχρονοι υπολογιστές μάλιστα περιέχουν αισθητήρες θερμοκρασίας, έτσι ώστε όταν ο επεξεργαστής εργάζεται σκληρά, ο ανεμιστήρας να τρέχει γρηγορότερα.

Ομοίως, η ανεμογεννήτρια, που έχει την ίδια αρχή λειτουργίας αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα, δροσίζει τον πλανήτη μας, μετατοπίζοντας τον αέρα με εναλλασσόμενες ταχύτητες.

Κάποιες ημέρες μπορεί να υπάρχει αρκετός φυσικός αέρας για την ψύξη του πλανήτη, οπότε οι ανεμογεννήτριες (ανάλογα με το μοντέλο) θα σταματήσουν εντελώς, ή απλά θα κινούνται σε ελεύθερη τροχιά με το αεράκι. Τις ημέρες κατά τις οποίες η συσσώρευση θερμότητας είναι ένα πρόβλημα, ένας τεράστιος, ισχυρός εσωτερικός κινητήρας θα παίρνει μπρος, μετακινώντας τα πτερύγια. Η ροή αυτή του αέρα δημιουργεί ισχυρά ρεύματα, που αν έχουν το σωστό προσανατολισμό, θα διαλύουν την υπερβολική θερμότητα, με το πρόσθετο όφελος ότι μεταφέρουν μακριά το διοξείδιο του άνθρακα που παράγουν οι βιομηχανικές μονάδες της περιοχής. Πού θα καταλήξει το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι πραγματικά κάτι που θα 'πρεπε να σας ανησυχεί, εφόσον προσγειώνεται στην αυλή κάποιου άλλου.

[επεξεργασία] Νομοθεσία

Η νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προϋποθέτει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν εγκαταστήσει αρκετές ανεμογεννήτριες μέχρι το 2050, ώστε να επιτευχθεί η κάλυψη του εδάφους τουλάχιστον μία μονάδα ανά εκατό μέτρα, σε εθνικό επίπεδο. Οι κριτικοί έχουν επισημάνει ότι αυτό το επίπεδο της πυκνότητας εγκατάστασης θα έχει ως αποτέλεσμα τα πτερύγια να μπερδεύονται μεταξύ τους, ωστόσο το πρόβλημα αυτό μπορεί να λυθεί με το συγχρονισμό της περιστροφής. Η επίτευξη του στόχου αυτού θα απαιτήσει την εγκατάσταση τουλάχιστον 30.000 μονάδων κάθε χρόνο, με ετήσιο κόστος μόνο 69 τρισεκατομμύρια ευρώ. Στο ποσό συμπεριλαμβάνεται και το κόστος της ανακύκλωσης όλων των αιρκοντίσιων.

[επεξεργασία] Οικονομολογία

Οι ανεμογεννήτριες έχουν ένα προσδόκιμο ζωής, το οποίο υπολογίζεται στα είκοσι περίπου χρόνια. Ο αριθμός αυτός καθορίζεται από τις απαιτήσεις συντήρησης, οι οποίες αυξάνονται, όσο αυξάνεται και η ταχύτητα του ανέμου που απαιτείται για να διατηρηθεί η συσκευή. Έτσι, θα είναι απαραίτητο να ξεκινήσει η αντικατάσταση των μονάδων που έχουν εγκατασταθεί σήμερα γύρω στο 2032. Αν θέλουμε να ανταποκριθεί στην ελάχιστη δέσμη ανάπτυξης της ΕΕ για το 2050, αυτό το πρόγραμμα αντικατάστασης πρέπει να προχωρήσει παράλληλα με τη συνέχιση της εγκατάστασης νέων μονάδων. Έτσι, κατά τα έτη μετά το 2032 θα πρέπει να εγκαθίστανται 45.000 νέες μονάδες ετησίως, μέχρι το 2050, μετά το οποίο η τρέχουσα απαίτηση θα είναι για ένα ετήσιο ποσοστό αναπλήρωσης του ενός εικοστού του συνόλου ανάπτυξης ή περίπου 65.000 μηχανήματα ετησίως.

Συνολικά, το προβλεπόμενο κόστος για τη διατήρηση αυτού του επιπέδου της εγκατάστασης μέχρι το 2100, υπολογίζοντας και τον πληθωρισμό, θα είναι περίπου 247 ZEUR (ZettaEuros) μόνο, ή, για να το καταλάβουμε καλύτερα, αρκετό για να χρεοκοπήσει μια χώρα ίση με την Ελλάδα.

[επεξεργασία] Δείτε επίσης