Αλέκος Καββαδίας

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Alek

Ο Αλέκος Καββαδίας (1900-1953)

[επεξεργασία] Γενικά

Ο Αλέκος Καββαδίας (1900-1953) γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό του Περού, τη Μεσοποταμία. Γονείς του ήταν ο Ηλίας Ψιψινάκης και η Αφροξυλάνθη Ιβάνοβα-Λούξεμπουργκ.

Μοναχοπαίδι με άλλα 5 αδέρφια και 2 εξώγαμα του πατέρα του Ηλία. Γόνος μιάς φτωχής αγροτικής οικογένειας έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια.

Ως μόνη διέξοδο από τις δυσκολίες από μικρός βρήκε την συγγραφή. Από μικρός καθόταν ατελείωτες ώρες κλεισμένος στο δικό του φανταστικό κόσμο.

Του άρεσε να γράφει παροιμίες και παραβολές.

Για αυτές άλλωστε αναγνωρίστηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους διανοούμενους του 20ου αιώνα.

[επεξεργασία] Σπουδές

  • Με το ζόρι τελείωσε το νηπιαγωγείο.

Όμως για ένα άνθρωπο που ξέρει τις δυσκολίες της ζωής από πρώτο χέρι, δεν χρειάζονται γνώσεις και πτυχία για να γράψει ποιήση, η εμπειρία και λίγη φαντασία αρκούν...

[επεξεργασία] Στη δίνη του πολέμου

Ο Αλέκος μόλις στα 14 χρόνια του, σε μία τόσο τρυφερή ηλικία, έζησε για πρώτη φορά τη δυστυχία του πολέμου. Ο πόλεμος τον σημάδεψε για πάντα, τον γαλούχησε, του έπλασε τον χαρακτήρα και τον έκανε άντρα.

Τότε για πρώτη φορά εμφανίζεται στο κοινό...

Λόγω της μικρής του ηλικίας δεν ήθελε να δώσει επώνυμα άρθρα με παροιμίες του και παραβολές του στις Περουβιανές εφημερίδες για αυτό υπογράφει με το όνομα Πόρνη της Λάσπης.

Σιγά σιγά το αναγνωστικό του κοινό άρχισε να μεγαλώνει και η Πόρνη της Λάσπης να γίνεται λαοφιλής. Μετά τη λήξη του πολέμου και μόλις 18 χρονών αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα και συνεχίζει τη συγγραφή σε άρθρα εφημερίδων.

Gram

Γραμματόσημο της Περουβιανής Δημοκρατίας του 1936 με τον Αλέκο Καββαδία.

[επεξεργασία] Η περίοδος του μεσοπολέμου

Μέχρι το 1924 συνεχίζει να γράφει για εφημερίδες. Τότε γνωρίζει σε ένα ταξίδι του στο Πακιστάν τον Κώστα Μαρκαρίαν, διευθυντή των εκδόσεων Μουνόπλακα.

Ο Μαρκαρίαν γνωρίζοντας το έργο του Αλέκου και όντας οπαδός του, του προτείνει να γράψει ένα βιβλίο με παροιμίες και παραβολές που θα εξέδιδε η φίρμα του.

Ο Αλέκος δέχεται και έτσι γράφει το πρώτο του βιβλίο με συγκεντρωμένες παροιμίες και παραβολές.

Το βιβλίο με τίτλο "Η γριά λύκαινα, ο πεζοναύτης, η φώκια και το ανάπηρο κολλητήρι, εκδόσεις: Μουνόπλακα" σπάει τα ρεκόρ πωλήσεων, μεταφράζεται σε 14 γλώσσες και εγκαινιάζει την χρυσή περίοδο της ζωής του Αλέκου Καββαδία.

Επίσης το βιβλίο του βραβεύεται και από την Περουβιανή ένωση λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.).

[επεξεργασία] Η χρυσή εποχή

Στα τέλη της δεκαετίας του '30, ενώ ο κόσμος έχει χτυπηθεί από το κράχ της παγκόσμιας αγοράς ο Αλέκος Καββαδίας απολαμβάνει την επιτυχία του.

Το 1933 παντρεύεται την Μαρία την Άσχημη, ενώ συνεχίζει την συγγραφή, ετοιμάζοντας νέο χτύπημα στο αναγνωστικό κοινό.

Το 1934 εκδίδει το καινούργιο του βιβλίο με τίτλο Η φούξια βράκα, ο Καπετάν Μιχάλης, το καλοριφέρ, το κακό σκυλί ψόφο δεν έχει και το ανοιχτήρι, εκδόσεις Μουνόπλακα το οποίο σπάει και αυτό τα ρεκόρ πωλήσεων, μεταφράζεται σε 43 γλώσσες, 16 διαλέκτους, την νοηματική, σε μέθοδο Μπράιγ, σήματα καπνού και σε κώδικα Μορς και ταυτόχρονα χρίζει τον Αλέκο Καββαδία ως το μεγαλύτερο διανοούμενο του 20ου αιώνα.

Το 1934 για το βιβλίο του αυτό τιμάτε και με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

[επεξεργασία] Στη δίνη του πολέμου, Ξανά...

Το 1939 ξεκινά ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος. Οι κακουχίες πολλές.

Η γυναίκα του Αλέκου είναι έγκυος. Κουβαλάει στα σπλάχνα της ένα κοριτσάκι το οποίο έχουν σκοπό να ονομάσουν Μαρία λα ντε Μπάριο.

Δυστυχώς όμως οι γυναίκες τις ζωής του Καββαδία, μητέρα και κόρη πεθαίνουν στη γέννα.

[επεξεργασία] Η Πτώση

Ο Αλέκος θρηνεί την αδικοχαμένη του οικογένεια και αποσύρεται από τα κοινά.

Μόνος του πλέον γράφει ένα βιβλίο το οποίο όσο είναι εν ζωή δεν θα εκδοθεί ποτέ. Γράφει για την δυστυχία που προσφέρει ο πόλεμος.

Στις αρχές του 1953 παθαίνει κουκουβαγισμό και μετά από τρίμηνη μάχη με την ασθένεια χάνει την μάχη και απεβιώνει στο νοσοκομείο Memorial της Μεσοποταμίας.

[επεξεργασία] Τελευταίος Ασπασμός

Όμως όπως ο φοίνικας ξαναγεννιέται από τις στάχτες του έτσι και το έργο του Αλέκου Καββαδία συνέχισε να μαγεύει το αναγνωστικό κοινό.

Τα υπάρχοντα του στην διαθήκη του ο Αλέκος Καββαδίας μιας και δεν είχε απογόνους τα μεταβίβαζε όλα στον καλό του ξάδερφο Λευτέρη Πρεβεντέρη. Αυτός πήγε στο σπίτι του Αλέκου να τα συγκεντώσει με σκοπό να τα δωρίσει στο μουσείο του Λούβρου. Τότε ανακαλύπτει και το ανέκδοτο βιβλίο του Καββαδία.

Αρχικά απευθύνεται στον Κώστα Μαρκαρίαν, πρών εκδότη των βιβλίων του Καββαδία, αλλά εκείνος δεν θέλει να πάρει το ρίσκο της έκδοσης και απορρίπτει την ιδέα του Πρεβεντέρη.

Τότε εκείνος μετά από αναζήτηση εκδοτικού οίκου για αρκετούς μήνες κλείνει συμφωνία με τον εκδοτικό οίκο Πατάκι & Χαλάκι. Το βιβλίο εκδίδεται και γίνεται παγκόσμια επιτυχία. Βραβεύεται σε εθνικό, πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Το βιβλίο έχει τίτλο Το περιστέρι, το παρτέρι, η λαγάνα, το χαρτογεράκι, το κοριτσάκι με τα μπρελόκ, ο Τάκης και η δεξία στροφή πριν από το σπίτι του απέναντι στα αριστερά του γείτονα του Κάποιου Άλλου, εκδόσεις: Πατάκι & Χαλάκι.

Σήμερα δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει το βιβλίο αυτό.

[επεξεργασία] Κληρονομιά

Τα έργα του αυτά αποτελούν την κληρονομία που άφησε στο ανθρώπινο γένος ένας τόσο μεγάλος άνθρωπος του πνεύματος.